حسرت به نام بوسه عبث فال می زند

ما راکه همچو آبله پای دونده نیست

گرد نیازم از سرکویت کجا روم

بسمل اگر پری بفشاند پرنده نیست

نقش تبسمی به نگین تو کنده نیست

از حرص بی قناعتی خاکیان مپرس

تا نام بندگی است خدایی بسنده نیست