تا نام بندگی است خدایی بسنده نیست

حسرت به نام بوسه عبث فال می زند

نقش تبسمی به نگین تو کنده نیست

از حرص بی قناعتی خاکیان مپرس

بگذار تا هوس پر و بالی زند به هم

آنجاکه جلوه است نظرها رسنده نیست

می تازد از قفای هم اجزای کاینات