از حرص بی قناعتی خاکیان مپرس

بسمل اگر پری بفشاند پرنده نیست

حسرت به نام بوسه عبث فال می زند

نقش تبسمی به نگین تو کنده نیست

تا نام بندگی است خدایی بسنده نیست

بگذار تا هوس پر و بالی زند به هم

آنجاکه جلوه است نظرها رسنده نیست