بگذار تا هوس پر و بالی زند به هم

نقش تبسمی به نگین تو کنده نیست

از حرص بی قناعتی خاکیان مپرس

تا نام بندگی است خدایی بسنده نیست

آنجاکه جلوه است نظرها رسنده نیست

می تازد از قفای هم اجزای کاینات

این مشت خاک غیر عنان فکنده نیست