این مشت خاک غیر عنان فکنده نیست

بگذار تا هوس پر و بالی زند به هم

آنجاکه جلوه است نظرها رسنده نیست

می تازد از قفای هم اجزای کاینات

چون سایه باش یک قلم آیینه نیاز

آن را که سجده جزو بدن نیست بنده نیست

چون صبح این دری که به رویت گشوده اند