چون سایه باش یک قلم آیینه نیاز

آنجاکه جلوه است نظرها رسنده نیست

می تازد از قفای هم اجزای کاینات

این مشت خاک غیر عنان فکنده نیست

آن را که سجده جزو بدن نیست بنده نیست

چون صبح این دری که به رویت گشوده اند

پاشیدن غبار نفسهاست خنده نیست