رشه کن و جامه در، یشم کسی کنده نیست

فقر به هرجاکشد دامن اقبال ناز

چرخ به صد طلسش پینه یک زنده نیست

ای همه وهم و گمان در الم رفتگان

خواه دلت چاک زن خواه به سرخاک ریز

دهر ز وضع غرور بهر تو گردنده نیست

به که دل منفعل از خودت آگه کند