کاروان گر خود همه رنگ است ، بی دنباله نیست

درگلستانی که داغ عشق منظور وفاست

جز دل فرهاد و مجنون هر چه کاری لاله نیست

پرتو هر شمع ، در انجام ، دودی می کند

عذر مستان گر فسون سامری باشد چه سود

محتسب خرکره است ، ای بیخودان گوساله نیست

از غبار کسوت آزاداند مجنون طینتان