سیل هم بیش از دمی مهمان این ویرانه نیست

بسکه یادت می دهد پیمانه بی هوشی ام

اشک هم در دیده ام بی لغزش مستانه نیست

غیر وحشت کیست تا گردد مقیم خانه ام

گریه شبنم پی تسخیر گل بیهوده است

طایران رنگ را پروای آب و دانه نیست

بهره از کسب معارف کی رسد بی مغز را