گریه شبنم پی تسخیر گل بیهوده است

اشک هم در دیده ام بی لغزش مستانه نیست

غیر وحشت کیست تا گردد مقیم خانه ام

سیل هم بیش از دمی مهمان این ویرانه نیست

طایران رنگ را پروای آب و دانه نیست

بهره از کسب معارف کی رسد بی مغز را

سرخوشی از نشئه می قسمت پیمانه نیست