طایران رنگ را پروای آب و دانه نیست

غیر وحشت کیست تا گردد مقیم خانه ام

سیل هم بیش از دمی مهمان این ویرانه نیست

گریه شبنم پی تسخیر گل بیهوده است

بهره از کسب معارف کی رسد بی مغز را

سرخوشی از نشئه می قسمت پیمانه نیست

سیل اشکم در دل شبنم نفس دزدیده است