ناموس شمع کشته به فانوس واگذار

گر بوی گل قفس شکند این چمن تهیست

عمری ست گوش خلق ز افسون ما و من

انباشته ست پنبه و جای سخن تهیست

دستی کز آستین به در آرم ز من تهیست

می در قدح ز بیکسی شیشه غافل است

چندان که غربت است پر از ما، وطن تهیست