انباشته ست پنبه و جای سخن تهیست

ضبط نفس غنیمت عشرت شمردنست

گر بوی گل قفس شکند این چمن تهیست

عمری ست گوش خلق ز افسون ما و من

ناموس شمع کشته به فانوس واگذار

دستی کز آستین به در آرم ز من تهیست

می در قدح ز بیکسی شیشه غافل است