گر بوی گل قفس شکند این چمن تهیست

بر رمز کارگاه سخن پی نبرد ایم

تاکی زبان زپرده بگوید دهن تهیست

ضبط نفس غنیمت عشرت شمردنست

عمری ست گوش خلق ز افسون ما و من

انباشته ست پنبه و جای سخن تهیست

ناموس شمع کشته به فانوس واگذار