تاکی زبان زپرده بگوید دهن تهیست

این خانه ها که خار و خس انبار حرص ماست

چون حلقه های در همه بی رفتن تهیست

بر رمز کارگاه سخن پی نبرد ایم

ضبط نفس غنیمت عشرت شمردنست

گر بوی گل قفس شکند این چمن تهیست

عمری ست گوش خلق ز افسون ما و من