چون حلقه های در همه بی رفتن تهیست

چشم حریص و سیری جاه ، این .چه ممکن است

هرچند شمع نور فشاند لگن تهیست

این خانه ها که خار و خس انبار حرص ماست

بر رمز کارگاه سخن پی نبرد ایم

تاکی زبان زپرده بگوید دهن تهیست

ضبط نفس غنیمت عشرت شمردنست