بر رمز کارگاه سخن پی نبرد ایم

هرچند شمع نور فشاند لگن تهیست

این خانه ها که خار و خس انبار حرص ماست

چون حلقه های در همه بی رفتن تهیست

تاکی زبان زپرده بگوید دهن تهیست

ضبط نفس غنیمت عشرت شمردنست

گر بوی گل قفس شکند این چمن تهیست