دستی کز آستین به در آرم ز من تهیست

عمری ست گوش خلق ز افسون ما و من

انباشته ست پنبه و جای سخن تهیست

ناموس شمع کشته به فانوس واگذار

می در قدح ز بیکسی شیشه غافل است

چندان که غربت است پر از ما، وطن تهیست

نتوان به هیچ پرده سراغ وصال یافت