دارد جهان اقبال ، ادبار در مقابل

غافل که بر سر ما بی سایگی همایی ست

وارستگی ایاغیم ، بی وهم باغ و راغیم

صبح فلک دماغیم بر بام ما هوایی ست

بر خودسری مچینید هرجا سری ست پایی ست

آرام و رم درین دشت فرق آنقدر ندارد

در دیده آنچه کوهی ست درگوشها صد ایی ست