بهار رمز ازل تا چه وقت کیرد رنگ

که خو دپرستی عالم ، بهار یکتایی ست

نه گلشنی ست به پیش نظر، نه دشت و نه در

بلندی مژه ا ث منظر خودآرایی ست

هنوز نغمه نی تشنه لب نایی ست

مگیر ز غیب برآییم تا عیان گردیم

ز خود نشان چه دهد قطره ای که دریایی ست