ز ذات محض چه اسما که برنمی آییم

هنوز نغمه نی تشنه لب نایی ست

مگیر ز غیب برآییم تا عیان گردیم

ز خود نشان چه دهد قطره ای که دریایی ست

جهان وهم و گمان فطرت معمایی ست

دل از تکلف هستی جنون نمایی کرد

نفس در آینه رنگ بهار سودایی ست