تو هم دری چو شرر واکن و ببند، بس است

که از هوا به در آیید خانه صحرایی ست

به عرض نیم نفس کس چه گردن افرازد

حباب ما عرق انفعال پیدایی ست

به کارخانه فرصت ، عدم تماشایی ست

فتاده ایم به راهت چو سایه جبهه به خاک

ز پش ما به تغافل زدن چه رعنایی ست