فتاده ایم به راهت چو سایه جبهه به خاک

حباب ما عرق انفعال پیدایی ست

تو هم دری چو شرر واکن و ببند، بس است

به کارخانه فرصت ، عدم تماشایی ست

ز پش ما به تغافل زدن چه رعنایی ست

رعونتی به طبعت که چون غبار سحر

اگر به باد روی پیشت اوج پیمایی ست