ز پش ما به تغافل زدن چه رعنایی ست

تو هم دری چو شرر واکن و ببند، بس است

به کارخانه فرصت ، عدم تماشایی ست

فتاده ایم به راهت چو سایه جبهه به خاک

رعونتی به طبعت که چون غبار سحر

اگر به باد روی پیشت اوج پیمایی ست

تلاش کعبه و دیرت نمی رود بیدل