می سراپا نشئه شد تا دامن مینا گذاشت

جور طفلان هم بهار راحت دیوانه است

سر به سنگی می نهد گر دامن صحرا گذاشت

گر عروج آهنگی ، از زندانگه گردون برآ

شب ز برق بیخودی چون کاغذ آتش زده

سوختم چندان که داغت بر تن من جاگذاشت

چو سپند از درد و داغ بی کسیهایم مپرس