عالمی بر باد رفت و ریشه عجزم بجاست

دست رد از برگ گل نتوان به روی باد داشت

پیش ازآن کاندیشه دام و قفس زهزن شود

طایر ما آشیان در خاطر صیاد داشت

ناتوانی بر مزاجم جوهر فولاد داشت

آنچه بر دل رفت از یاد برهمن زاده ای

کافرم گر هیچ کافر این قیامت یاد داشت