غنچه چین جبینش ازتبسم رنگ داشت

پای در دامن شکستم شد ره و منزل یکی

جرات رفتار در هرگام صد فرسنگ داشت

موج لطف از جوهر تیغ عتابش چیده ایم

سعی هستی هیچ ما را برنیاورد از عدم

آتش ما هرکجا زد شعله جا در سنگ داشت

کاش هجران داد من می داد اگر وصلی نبود