پای در دامن شکستم شد ره و منزل یکی

اشک در عرض روانی نیز عذر لنگ داشت

ازگهر تهمت کش افسردن است اجزای بحر

هرکه اینجا فال راحت زد مرا دلتنگ داشت

جرات رفتار در هرگام صد فرسنگ داشت

موج لطف از جوهر تیغ عتابش چیده ایم

غنچه چین جبینش ازتبسم رنگ داشت