اشک در عرض روانی نیز عذر لنگ داشت

عمری از فیض لب خاموش غافل زیستم

نغمه عیش ابد این ساز بی آهنگ داشت

با همه وحشت غبار دامن خاکیم و بس

ازگهر تهمت کش افسردن است اجزای بحر

هرکه اینجا فال راحت زد مرا دلتنگ داشت

پای در دامن شکستم شد ره و منزل یکی