هرکه اینجا فال راحت زد مرا دلتنگ داشت

با همه وحشت غبار دامن خاکیم و بس

اشک در عرض روانی نیز عذر لنگ داشت

ازگهر تهمت کش افسردن است اجزای بحر

پای در دامن شکستم شد ره و منزل یکی

جرات رفتار در هرگام صد فرسنگ داشت

موج لطف از جوهر تیغ عتابش چیده ایم