آیینه همین خانه بیرون دری داشت

خوابم چه خیال است به گرد مژه گردد

بالین من گم شده آرام پری داشت

چشمی به تحیرکده دل نگشودیم

ما بیخبران بیهده بر ناله تنیدیم

تا دل نفس سوخته هم نامه بری داشت

قاصد، ز رموز جگر چاک چه گوید