بر نمی آید دو عالم با جنون یک گذشت

طبع دون کاش از نشاط دهر گردد منفعل

نیست بر عصمت حرج گر لولی از تنب گذشت

همتی می باید اسباب تعلق هیچ نیست

در مزاج خاک این وادی قیامت کشته اند

پای ما مجروح و باید ازتل آهک گذشت

هیچکس حیران تدبیر شکست دل مباد