پای ما مجروح و باید ازتل آهک گذشت

همتی می باید اسباب تعلق هیچ نیست

بر نمی آید دو عالم با جنون یک گذشت

در مزاج خاک این وادی قیامت کشته اند

هیچکس حیران تدبیر شکست دل مباد

موی چینی هر کجا خطش دمید از حک گذشت

چون شرارکاغذ آخر از نگاه گرم او