ز سوز سینه ام آگه که کرد محفل را

به آن کنار همین کشتی ز سراب گذشت

به عیش غفلت عمری که نیست کس نرسد

فغان که فرصت تعبیر هم به خواب گذشت

که اشک دود شد و از سرکباب گذشت

ندانم از چه غرض بال فرصت افشاندم

شرر بیانی ام از حاصل جواب گذشت