پیکرم را خامشی چون غنچه سرتا پا گرفت

سعی گردون از زمین مشکل که بردارد مرا

قطر ه را ازدست خاک تشنه نتوان واگرفت

در گلستانی که بلبل بود هر برگ گلش

سخت نایاب است مطلب ورنه کوشش کم نبود

احتیاج از ناامیدی رنگ استغنا گرفت

تاکی از اندیشه تمکین گرانجان زیستن