احتیاج از ناامیدی رنگ استغنا گرفت

در گلستانی که بلبل بود هر برگ گلش

پیکرم را خامشی چون غنچه سرتا پا گرفت

سخت نایاب است مطلب ورنه کوشش کم نبود

تاکی از اندیشه تمکین گرانجان زیستن

قراه ما را چوگوهر ل در این دپاکرفت

گر بلند افتد چوگردون نشئه وارستگی