تاکی از اندیشه تمکین گرانجان زیستن

پیکرم را خامشی چون غنچه سرتا پا گرفت

سخت نایاب است مطلب ورنه کوشش کم نبود

احتیاج از ناامیدی رنگ استغنا گرفت

قراه ما را چوگوهر ل در این دپاکرفت

گر بلند افتد چوگردون نشئه وارستگی

می توان دامان همت از سر دنیا گرفت