خون فاسد روزگارش در خمار نیش رفت

زبن ندامت جز تحیر با چه پردازدکسی

عمر فرصت در نظر کم آمد از بس بیش رفت

امن خواهی تشنه تشویش طبع کس مباش

شغل اعمال دگر، بسیار بود، اما چه سود

هرکه در بزم خیال آمد خیال اندیش رفت

چاره این درد بی درمان ندارد هیچ کس