پیری ست به جز حسرتم اکنون چه توان خورد

تا دامن رنگم به شبیخون شکن رفت

جز بر رخ عبرت در فکرم نگشودند

هر رشته که واشد زگریبان به کفن رفت

نعمت همه آب است چو دندان ز دهن رفت

ای شمع سحر فرصت پرواز نداربم

باید مژه افشاند کنون بال زدن رفت