ز بس بلند فتاد آشیان خاموشی

پی گذشتن عمر آنسوی رسیدن رفت

چوشمع سربه هوآ سوخت جوهرتحقیق

چه جلوه ها که نه درپیش پا ندیدن رفت

رسید ناله به جایی که از شنیدن رفت

چه دم زنم زثبات بنای خودکه چوصبح

نفس کشیدن من تا نفس کشیدن رفت