چه دم زنم زثبات بنای خودکه چوصبح

چه جلوه ها که نه درپیش پا ندیدن رفت

ز بس بلند فتاد آشیان خاموشی

رسید ناله به جایی که از شنیدن رفت

نفس کشیدن من تا نفس کشیدن رفت

طلب فسرد و نگردید محرم تپشی

چو چشم آینه ام عمر بی پریدن رفت