نفس کشیدن من تا نفس کشیدن رفت

ز بس بلند فتاد آشیان خاموشی

رسید ناله به جایی که از شنیدن رفت

چه دم زنم زثبات بنای خودکه چوصبح

طلب فسرد و نگردید محرم تپشی

چو چشم آینه ام عمر بی پریدن رفت

جنون به ملک هوس داشت بوی عافیتی