خانه دل بر سر ره بود ویران کرد و رفت

حرص زندانگاه یک عالم امیدم کرده بود

عبرت کم فرصتیها سخت احسان کرد و رفت

دوش سیلاب خیالت می گذشت از خاطرم

داشت از وحشتگه امکان نگاه عبرتم

آنقدر فرصت که طوف چشم حیران کرد و رفت

اخگری بودم نهان در پرده خاکستری