رنگ آسایش ندارد نوبهار باغ دهر

رایت دولت به خورشد فلک بخشید و رفت

ای حباب ازتشنگی تا چند باشی جان به لب

دامن امید ازبن گرداب باید چید و رفت

شبنم اینجا یک سحر در چشم تر خوابید و رفت

چون شرر ساز نگاهی داشتیم اما چه سود

لمعه کمفرصتیها چشم ما پوشید و رفت