نفسی که زخمه به تار زد که نبود اشاره رستنت

چه نمود فرصت بیش وکم که رمیدی از چمن عدم

ننشست رنگ تاملی چوشراربرزخ جستنت

تو نوای محفل غیرتی ز چه روفسرده غفلتی

همه دم ز قلزم کبریا تب شوق می زند این صلا

که فریب موج گهر مخور ز دو روزه آبله بستنت

چه وفاست بیدل سخت جان که دم جد ایی دوستان