با لئیمان گر چنین حرص گدا طبعت خوش است

پیش ازین خونم غنا می خورد اکنون احتیاج

درخور جا هست ابرام فضولیهای طبع

سیم و زر چون بیش شد می گردد افزون ا حتیاج

بایدت زیر زمین بردن به قارون احتیاج

گر لب از اظهار بندی اشک مژگان می درد

تا کجا باید نهفت این ناله مضمون احتیاج