گر لب از اظهار بندی اشک مژگان می درد

سیم و زر چون بیش شد می گردد افزون ا حتیاج

با لئیمان گر چنین حرص گدا طبعت خوش است

بایدت زیر زمین بردن به قارون احتیاج

تا کجا باید نهفت این ناله مضمون احتیاج

صبح این ویرانه با آن بی تعلق زیستن

می برد از یک نفس هستی به گردون احتیاج