تا کجا باید نهفت این ناله مضمون احتیاج

با لئیمان گر چنین حرص گدا طبعت خوش است

بایدت زیر زمین بردن به قارون احتیاج

گر لب از اظهار بندی اشک مژگان می درد

صبح این ویرانه با آن بی تعلق زیستن

می برد از یک نفس هستی به گردون احتیاج

عرض مطلب نرمی گفتار انشا می کند