می برد از یک نفس هستی به گردون احتیاج

گر لب از اظهار بندی اشک مژگان می درد

تا کجا باید نهفت این ناله مضمون احتیاج

صبح این ویرانه با آن بی تعلق زیستن

عرض مطلب نرمی گفتار انشا می کند

حرف ناموزون ما راکرد موزون احتیاج

همچو اهل قبر بیدل بی نفس باشی خوش است