بیداری ام به خواب دگر ناز می کند

شبهاگذشت و من نگشودم نقاب صبح

هستی است بار خاطر از خویش رفتنم

صد کوه بسته ام ز نفس در رکاب صبح

پاشیده اند بر رخ شمعم گلاب صبح

در عرض هستی ام عرق شرم خون گریست

شبنم تری کشید زموج سراب صبح